วันรุ่นวัยวุ่น ความรักมิอาจต้องห้าม นายซานาดะ ตอนที่ 3
posted on 31 Oct 2009 23:00 by 09539512"ว้าย.....??? " ยูคิมูระถึงกับงงแถมไม่ใช่เสียงดาเตะกระเทยแตก แต่เป็นเสียงผู้หญิงแท้ๆ
ตามกฎโรงเรียนBasara จะไม่ให้ผู้หญิงมาเรียนวิชาซ้อมอาวุธเด็ดขาด เว้นแต่เป็นพวกมีทักษะด้านนี้สูง จะอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ แต่ก็น้อยคนที่จะได้มา
" ท่านบงเท็นมาซามุเนะ ท่านอย่าไปเผยให้ใครเห็นเชียวนะท่าน ไม่งั้นตระกูลเราเสียเกียรติแน่ " โคจูโร่ อธิบายอย่างละเอียดจนมาซามุเนะเริ่มรำคาญ
" ข้ารู้แล้วนา ตั้งแต่เข้าเรียนมายังไม่มีใครรู้เลยว่าข้าเป็น....ผู้หญิง..!!!! " เครี๊ยกกกกกก สะใจคนแต่ง
มาซามุเนะคุยกับโคจูโร่เสร็จก็เดินกลับไปนั่งที่ ทันทีที่นั่งลงเคย์จิ ก็รีบยิงคำถามใส่มาศามุเนะอย่างรวดเร็ว แบบว่าเอ็งจะสงสัยอะไรนักหนา
" เฮ้ยไอมาซะ แกร้องว้าย... หรอตะกี้ " เคย์จิรีบยิงคำถามชนิดที่ว่ามาซามุเนะไม่รู้จะตอบยังไงดี
" เปล่านี่ สงสัยแกคงจะหูฝาดไป " มาซามุเนะ รีบเปล่ยนเสียงให้เป็นชายแล้วเนียนตอบทันที
"เอาหละ นักเรียนเงียบๆหน่อย ครูเข้ามาวันแรกครูจึงไม่รู้ระดับความสามารถของแต่ละคน ดังนั้นครูจึงขอให้พวกเธอแต่ละคนสู้กันไปเรื่อยๆ ใครแพ้หยุด ชนะสู้กับคนอื่นที่ชนะมาต่อ อธิบายง่ายๆว่า Tournament การซ้อมอาวุธหนะแหละ ตาโคจูโร่พยายามจะลากนักเรียนให้เข้าสู่หนทางแห่งสงครามเต็มรูปแบบหรือไงฟระ
ด้านนายยูคิมูระเราเองก็งงๆ ตอนมาซามุเนะร้องว้าย.... แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร แต่ทนไม่ไหวในสุดเขาก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า " ครูคาตาคุระ ครับ ผมขออนุญาตไปห้องน้ำครับ"
ยูคิมูระ ค่อยๆเดินไปห้องน้ำ แต่ไหงเดินไปเดินมา ไปโผล่หลังโงเรียนBasara ฝ่ายมัธยมต้นได้ไงหละเนี่ย
โอ้ว~~ พระเจ้าจอร์ดมันจะอะไรขนาดน้านนน วันนี้เป็นครั้งที่5แล้วนะ
ยูคิมูระเหลือบไปเห็น เด็กนักเรียนห้องA-1 ฝ่ายมัธยมต้นมีผมสั้น ขี้เกียจอธิบาย เด็กคนนี้มีนามว่า โมรื รันมารุ กำลัง ผู้ใหญ่มากๆนะจ๊ะกับเด็กนักเรียนหญิงห้องA-1 ฝ่ายมัธยมต้น มีผมสีขาว มีนามว่าอิสึกิ ท่าทางกำลังเมามันเสียจนไม่รู้ว่ามีใครมาเฝ้ามองอีก
" อ๊า...อ๊ะ...อ๊างงงงงงง " อิสึกิครวญครางขณะที่ผู้ใหญ่นะจ๊ะกัยรันมารุ
" อิสึกิครับ ผมรู้สึก...อา...ดีมากก..... " รันมารุพูดต่อทันที ไอหยาท่าจะแย่ ผู้ใหญ่นะจ๊ะกัยตั้งแต่มัธยมต้นเชียว
รึ
คราวนี้ของจริงมาแรง ยูคิมูระครับ ไม่สามารถจะหาคำดีๆมาอธิบาว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร คราวนี้เขาได้แต่เพียงเดินกลับไปห้องเรียนอาวุธ
" ผมไม่ได้บ้าใช่ไหม ผมเห็นแต่สิ่งประหลาดที่ป็นภาพลองตา เป็นฝันร้ายชัดๆ " ยูคิมูระ ได้แต่คิดในใจเพราะเขาไม่มีแรงแม้แต่จะพูด
ซานาดะ ยูคิมูระ ชายหนุ่มผู้โชคร้ายห่งปี ได้ทำการเริ่มเรียนซ้อมอาวุธในสภาพร่อแร่เต็มทน ท่าทางใกล้ม่องไม่ก็ม่องไปแล้วหละ คนแรกที่เขาต้องสูกคือ มาเอดะ เคย์จิ
" มาเลยยูคิมูระ วันนี้ชั้นจะชนะแก!!! " เคย์จิตะโกนท้าให้ยูคิมูระเข้ามาโจมตี แต่เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ยูคิมูระกลาย เป็นศพเดินได้ไปซะและ
" เพลงดาบซากุระ โบยบิน " เพลงดาบอันรวดเร็วจนมองเห็นภาพลวงตาของซากุระ ได้กระหน่ำฟันมาทียูคิมูระ
วืด.... แว้บ...... ร่างของยูคิมูระ เอนซ้ายเอนขวาโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ หลบการโจมตีของเคย์จิได้เกือบหมด เหมือนกับมันสำเร็จวิชาหมัดเมาวัดภูเขาทอง(ฮา)
" อะไรแว้!! ฟันไปเป็นร้อยแต่ไม่ยักกะโดนซักที " เคย์จิ ตะโกนบ่นอย่างไม่พอใจสุด ๆ วันนี้ยูคิมูระของเราเมพคับ เอ้า!! วืดซ้ายย วืดขวา......
ชั่วพริบตาที่ร่างกายตอบสนองตัญหา เอ้ย สัญชาตญาน ยูคิมูระ แหวกกระแสดาบเข้าประชิดตัวเคย์จิทันที
" ผมไม่รู้ ผมไม่เห็น " ยูคิมูระพูดก่อนที่จะถวายหอกเข้าไปที่ท้องของ เคย์จิ เช้ง!!!
" จบการประลอง ผู้ชนะคือซานาดะ ยูคิมุระ " โคจูโร่ ประกาศขึ้น
เคย์จิ ท่าทางอารมร์บ่จอยสุๆ รีบเดินเข้ามาหายูคิมูระแบบว่าจะหาเรื่องแล้วมันก็พูดขึ้นว่า" แกเก่งจิงๆเล้ย ยูคิจัง สมแล้วที่เป็นคู่แข่งชั้น" เคย์จิเผยรอยยิ้มแห่งน้ำใจนักกะลา เพื่อนๆในห้องเห็นก็ต่างชื่นชม
" รอบสอง ท่าบงเท็นมาซามุเนะ เจอกับ โมริ โมโตนาริ " " ไม่ต้อง บงเท็นก็ได้เฟ้ยย" มังกรหนุ่ม(?)หันไปแขวะโคจูโร่ทันที อะไรเล็กๆน้อยๆก็ไม่ได้ เง้อ......
" จบการต่อสู้ไร้สาระที่ดีกว่า " มาซะพูดท่าทางเซ็งอารมย์แล้วหันไปมองยูคิมูระ "วันนี้แกต้องเจอกับข้า " มันมองข้ามหัวคู่ต่อสู้เว้ยเฮ้ย
".... ท่านบงเท็นดาเตะ เค้าให้เริ่มสู้แล้วนะครับ^^* ไม่งั้นท่านจะแพ้เอานา" แต่มาซะไม่สนใจมองหน้ายูคิมูระต่อ แต่หารู้ไม่ว่ายูคิมุระ ไม่ได้รับรู้อะไรแม้แต่น้อย
" ท่าบงเท็นดาเตะ...-*- ท่านไม่เข้ามาข้าก็จะเข้าไปหาท่านเอง " โมโตนาริรีบพุ่งเข้ามาใส่มาซะด้วยความเร็วสูงทันที มาซะจังเราหันไปมองแล้วทันใดนั้น!!
" ท่านกำลังพุ่งเข้าไปหาใครเหรอ โมโตนาริซัง " มังกรหนุ่มได้ปรากฎ ที่ด้านหลังของโมโตนาริ เขาเคลื่อนที่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่
" อะ..อะ....อะไรกัน......" ทุกคนในห้องถึงกับตึงตะลึงตึ้งตึง ความเร็วระดับนี้ไม่ใช่เด็กม.ปลายแล้ว
" ปี....ปี....ปีศาจชัดๆ " ทุกคนในห้องรวมโมโนริยกเว้น ยูคิมุระคิดขึ้นมาในใจพร้อมกัน แหมช่างใจตรงกันเสีนเหลือเกิน
" ตะ...ตะ.... แต่ข้าไม่ยอมแพ้หรอก รับมือท่าไม้ตาย วงแหวนสุริยา!! " ว่าแล้วโมโตนาริก็โยนวงกลม คล้ายจักรขนาดใหญ่มากขึ้นไปบนหัว วงกลมนั้นเริ่มส่องแสงเรื่อๆ เพื่อรวพลังปล่อยแสง
" ท่านี้จะทำให้เจ้า มองไม่เห็นแล้วแสงที่ก็จะสร้างบาดแผลให้แก่เจ้า 555" โมโตนาริท่าทางมั่นใจมาก แต่มาซาน้อยท่าทางไม่กังวลแม้แต่นิดเดียว
" ท่านนี่เป็นคนหัวดื้อเสียริง เตือนแล้วไม่ยอมหัง " ฟุ่บ.... มาซามุเนะ หายตัวไปจากห้องอีกคั้ง แล้วก็.....ฟุ่บ....
" หยุดท่านั้นซะก่อนที่คนอื่นจะโดนลูกหลงของมัน " มาซามเนะยื่นดาบออกมาจากทางด้านหลังคอของโมโตนาริ จี้คอหอยไว้
" ฮะ...ฮะ....ฮึ่ม..หนอย................. เคร้งงง!! " โมโตนาริค่อยๆคลายพลังแสงแล้ววงกลมของเขาก็หล่นลงมา
" ข้ายอมแพ้ " "ผู้ชนะคือ ท่านบงเท็นมาซามุเนะ " นักเรียนในห้องเริ่มมีอาการเครียดหนักโดยเฉพาะคนที่อยู่สายเดียวกับมาซามุเนะที่ต้องสุ้กันในรอบถัดๆไป แค่ความเร็วของมาซามุเนะ ก็ปีศาจแล้ว เขา(?)ยังไม่ใช่ท่าไม้ตายเลยด้วยซ้ำ
ท่าของมาซามุเนะ ทำให้สติของยูคิมุระกลับมาอีกครั้ง ร่างกายที่จุดประกายให้ลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้ เหมือนฟ้าสั่งมาให้เป็นคู่กัดคู่แง่งกัน แต่ผู้ชายกัดผู้หญิงมันไม่ดีนา.....
การประลองดำเนินต่อไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆ.......... จนมาถึง2คนสุดท้าย ดาเตะ มาซามุเนะ VS ซานาดะ ยูคิมุระ
" ข้ารอคอยการได้ประมือกับเจ้ามานานแล้ว มาซามุเนะ " ยุคิมูระประกาศขึ้นด้วยความมั่นใจ เหตุการณืตอนเช้าได้เลือนหายไปจากหัวของเขา ตอนนี้มีเพียงหัวใจที่ต้องการ การต่อสู้เท่านั้น
" ถ้าข้าไม่ทุ่มสุดฝีมือก็คงล้มเจ้าไม่ได้สินะ งั้น...... War Dance !!!! " ท่าเด็ดประจำตระกูลดาเตะ ชักดาบ6เล่มออกมาแล้วใช้ในกระบวนท่าดาบญี่ปุ่น มีความเร็ว+ระยะ+ความรุนแรงสูงมาก
"...... อิเทจิ คือโจชิน ฮาจิเมะ สู้ !! "สัญญาณสากลในการให้สัญญาณเริ่มกาต่อสู้ได้ประกาศขึ้น ทั้ง2ฝ่ายได้ ประดาบกันทันที
ฟุ่บ................. มาซามุเนะได้หายไปจากโรงยิมอีกครั้ง
" มาซามุเนะซัง ท่านี้ข้าเห็นมาบ่อยแล้ว ท่านจะต้องอยุ่ตรง......นี้!!! " ยูคิมุระ ตวัดหอกไปด้านหลังของเขา ได้รับกับดาบที่มาซามุเนะกำลังฟันพอดี การฟันของ2คนนี้ทำให้เกิดคลื่นลม ทำให้หน้าต่างของโรงยิมเปิด
" หึ...... ชักจะสนุกแล้วสิ เข้ามาเลยยูคิมูระ " มาซามุเนะยิ้ม ท่าทางคลั่งการต่อสู้สุดๆ ท่าทางบ้าขิงๆ
การต่อสู้ดำเนินไปได้กว่า10นาที ซัดกันไปซัดกันมา แต่ยังไม่มีใรแพหรือบาดเจ็บเลย แม้แต่แผลมดกัด
" Magnum step " มาซามุเนะควง3ดาบเป็น กระแสไฟฟ้าพุ่งเข้ามาหายูคิมูระ
" มังกรเพลิงล่องนภา" (ชื่อลิเกเจงๆ ) ยูคิมุระประกบ2ดาบเข้าปะทะพลังของมาซามุเนะ
การปะทะคร้งนั้นทำให้เกิดอผ่นดินไหวขนาด5.6 ริกเตอร์เป็นเวลา 4วิ ทำให้หลายๆคนอึ้งไปตามๆดัน ไอ2ตัวนี้มันเป็นปีศาจหรือไงแว้ สู้กันได้ขนาดนี้
ผ่านไปอีก10 นที ก็ยังไม่รู้ผลทั้ง2ฝ่ายต่างก็หมดเรี่ยวหมดแรงที่จะโดดฟัดกันต่อ
" เฮ้ยูคิมุระ ท่าทางเราต้องปิดเกมแล้วหวะ ข้าไม่ไหวแล้ว" มาซามุเนะดขณหายใจหอบแหกๆ
" เอางั้นก็ได้" ยูคิมุระ ก็ไม่มีแรงแม้แต่จะพูด การเดิมพันครั้งสุดท้ายขึ้นอยู่กับท่านี้
" ท่าไม้ตาย " ทั้งสองประสานเสียงขึ้น
" Hell Dragon " มาซามุเนะรวมพลังทั้งหมดปล่อยสายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งใส่ยูคิมูระ
" เปลวไฟมังกรเพลิง " ยูคิมูระปล่อยพลังไฟทีมีทั้งหมดออกมา
" เฮ้ย เธอ2คนจะทำอะไรหนะ มันอันตรายนะท่านี้ " โคจูโร่รีบวิ่งเข้ามาห้าม แต่ก็สายไปซะแล้ว
การปะทะของไม้ตายของ2ปีศาจทำให้เกิดแสง เสียงประกาบไฟมากมายๆๆ มแรงลมทำให้หน้าต่างโรงยิมแตก เสาเริ่มมีรอยร้าว ใครจินตการภาพไม่ออก ก็ไปดูการ์ตูน นารูโตะ ตอนที่ซาสึเกะกับนารูโตะ ปะทะพลังกันครั้งสุดท้ายก่อนซาสึเกะไปหาโอโรจิมารุ ล้ายๆกัน
มันเป็นนิจจาน้า ไงๆแนชรงผู้หญิงก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้ พลังของยูคิมูระค่อยๆดันของมาซามุเนะเข้ามาจนในที่สุด
" จบการแข่งขัน ผู้ชนะคือ ซานาดะ ยูคิมระ " ดาเตะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย จึงขอตัวไปทำแผลที่ห้องน้ำ
" เดี๋ยวข้าตามไปช่วย " บยูคิมูระรีบเดินตามดาเตะไป
ณ ห้องน้ำร.ร. Basara
มาซามุเนะกำลังจะทำแผล ยูคิมูระก็วิ่งมาทันที
" มาซามุเนะซัง ข้าจะช่วยท่านทำแผลเอง " ยูมูระรีบเข้ามาหยิบผ้าพันแผลไปทันที
" เฮ้ยๆ ไม่ต้องข้าทำเองได้ " มาซามุเนะรีบไล่ยูคิมูระทันที
ยูคิมูระไม่ทันฟัง ขึ้นไปปลดเวื้อของมาซามุเนะเข้า แล้วทันใดนั้นเอง ยูคิมุระก็ตะลึงกับสิ่งที่เขาเห็น
"พะ....พะ.....พุดดิ้ง 2 ลูก ของมาซามุเนะซัง....!! 0-o " ยูคิมูระไปเห้นพุดดิ้งของมาซามุเนะที่โดนเสื้อเกราะทับไว้ไม่ให้โผล่ออกมา
" วะ...วะ....ว้ายยยย คนบ้ายูคิมูระ " มาซามุเนะตบเข้าไป1ฉาดที่หน้าของยูคิมูระ(ย้ำต่อไปนี้คิดว่ามาซามุเนะใช้เสียงผู้หญิงแท้ๆเลยนะครับ ) แล้วเดินจากไป
วันนั้นจบลงแบบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่วันต่อมายูคิมุระ ก็ไม่เห็นมาซามุเนะซังเลย
วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีก่า ทำไมวันนี้มันยาวจังฟร้า ปกติคนไม่ค่อยจาอ่านเท่าไหร่
ป.ล. ขอให้คนเม้น เยอะๆๆๆๆๆๆ สาธุ
